Η παραπάνω λέξη, αμφιλεγόμενη εννοιολογικά, έχει και θετική και αρνητική χροιά.
Χαρακτηρίζει εκείνους που πηδούσαν πάνω στα καμιόνια των Γερμανών στην κατοχή για να πάρουν τρόφιμα και εκείνους που μπουκάρουν στα σπίτια των νοικοκυραίων για να κλέψουν. Αντίστοιχος παραλληλισμός μπορεί να γίνει και με τους δημάρχους και τις δημοτικές αρχές.
Πως κινούνται μερικές φορές παρακάμπτοντας τη νομοθεσία, προκειμένου να προλάβουν, ή να αντιμετωπίσουν, ένα έκτακτο ή και επικίνδυνο γεγονός και πως άλλες φορές κινούνται χωρίς κανένα σεβασμό στο δημόσιο χρήμα εξυπηρετώντας υποστηρικτές τους και παρατρεχάμενους. Μπαίνουμε λοιπόν σε επισημάνσεις και ερωτήματα.
Πώς η σημερινή νομοθεσία επηρεάζει τις δημοτικές αρχές και τις «σπρώχνει» πολλές φορές να λειτουργούν στο όριο της νομιμότητας;
Αυτό αν ισχύει για ποιους λόγους γίνεται; Για αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων;
Για ψηφοθηρικούς σκοπούς ή και δημιουργία «στρατιάς» υποστηρικτών με έκδοση και αγορά βιβλίων, χρηματοδότηση εκδηλώσεων, ενοικιάσεις κτηρίων και οικοπέδων, προσλήψεις συγγενικών προσώπων και υποστηρικτών, μισθοδοσίες προαιρετικές και όχι υποχρεωτικές και άλλα που μπορούν να αναφερθούν;
Για να παρουσιάσουν «έργο» πρόχειρο και «επιδεικτικό»; Για κάποιον άλλο λόγο που θα προστεθεί;
Κινούνται από τις πραγματικές ανάγκες ή από την ανάγκη τους να επανεκλεγούν ή από την αλαζονεία της αντίληψης ότι «είμαστε εξουσία και δε θα πάρουν χαμπάρι»;
Εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο και ο «καταιγισμός» των απευθείας αναθέσεων;
Ποιες δικαιολογίες μπορούμε να βρούμε στις συμπεριφορές των δημοτικών αρχών και ποια πράγματα δεν δικαιολογούνται με τίποτα;
Τελικά οι δήμαρχοι ασκούν πολιτική ή παραπολιτική; Πότε δικαιολογείται αυτή η «σαλταδόρικη» πολιτική και πότε όχι;
Είναι το κράτος με τη νομοθεσία που προκαλεί αυτές τις δυσλειτουργίες; Έχουν δικαίωμα και υποχρέωση οι εργαζόμενοι του δήμου να μην υπακούν σε εντολές όταν αντιλαμβάνονται αναντιστοιχίες νομικές ή και ηθικές;
Πρέπει να συναινεί η αντιπολίτευση μερικές φορές λειτουργώντας κι εκείνη ψηφοθηρικά ή να αντιδρά συνεχώς κινδυνεύοντας να κατηγορηθεί ως μία «μόνιμη άρνηση»;
Ποια είναι η ευθύνη και των πολιτών που θεωρούν πια εντελώς φυσικά και συνηθισμένα παρόμοια γεγονότα και ορισμένοι μάλιστα τα επιδιώκουν μέσω εξυπηρετήσεων; Τελικά, πώς θα μπορέσουμε να περάσουμε σε ένα άλλο είδος τοπικής αυτοδιοίκησης;
Εξαρτάται από τα πρόσωπα;
Εξαρτάται από τους νόμους;
Εξαρτάται από την επαναφορά ηθικών αξιών;
Εξαρτάται από την αλλαγή νοοτροπιών σε όλους μας; Ή τελικά εξαρτάται από μια άλλη πολιτική, αποκλειστικά προσανατολισμένη στις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας και των ανθρώπων της;
Απαντήσεις μπορεί να υπάρχουν άπειρες… Οι ερωτήσεις όμως αυτές, όπως και πολλές άλλες που μπορούν να τεθούν είναι το «σημαντικό» της όλης υπόθεσης.
Ο καθένας συλλογίζεται και απαντά κυρίως «εντός του» με ειλικρίνεια, αλλά και εκτός με πιθανούς… «περιορισμούς».
