Η Πάρος έχει ήδη «εισέλθει» στον γαλαξία του υπερτουρισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων από την μια μεριά και την οικονομική ευμάρεια από την άλλη.
Πού άραγε γέρνει η ζυγαριά για την πλειοψηφία των Παριανών. Ένα δημοψήφισμα τι θα έδειχνε;
Σίγουρα όχι το ίδιο με δέκα χρόνια πριν, όταν η συντριπτική πλειοψηφία έβλεπε με αισιοδοξία την τουριστική «επέκταση».
Σήμερα ο πληθυσμός του νησιού τον χειμώνα έχει αυξηθεί κατά χιλιάδες, κυρίως λόγω της ανοικοδόμησης και των εργατών σε αυτό τον τομέα. Έτσι, ακόμα και την ονομαζόμενη «νεκρή» περίοδο προηγουμένων δεκαετιών, υπάρχει «ζωή». Θετικό! Ναι μεν… αλλά.
Ο καρχαρίας μυρίστηκε «χρήμα» και μαζί του ο κυβερνήτης «ανάπτυξη». Λίγοι… προχωρούν. Οι πολλοί μένουν… πίσω.
Πιο πίσω όμως, τελευταία και καταϊδρωμένη, η… «ομορφιά». Η ομορφιά της ηρεμίας και της γαλήνης. Μερικοί θα πουν σκωπτικά ότι από αυτά θα έχουμε για αιώνες στο μέλλον. Τώρα τι γίνεται.
Αυτό το «τώρα» για τον άνθρωπο δε θα αλλάξει ποτέ. Αυτό «μετρά», αυτό «βασιλεύει». Η εργασία και το κέρδος προσδιορίζει και τον χαρακτήρα.
Πώς φέρεσαι και πως … «μεταμορφώνεσαι». Αν προσέξει κανείς τον τρόπο συμπεριφοράς στον χώρο των ενοικιαζομένων οχημάτων ή της εστίασης, θα διακρίνει ένταση και «επεκτατικότητα».
Το τελευταίο είναι και γνώρισμα κάθε επιχειρηματία και εμπόρου. Από τον αρχαίο κόσμο μέχρι σήμερα και στο μέλλον. Είναι η «φύση» μας;
Όμως έχει λεχθεί ότι πίσω από τις συμπεριφορές των ανθρώπων πρέπει να αναζητούμε το συμφέρον, όχι απαραίτητα υλικό, όπως το κέρδος. Τιμή, δόξα, χρήμα και… «εικόνα».
Ο «καλός» μπορεί να είναι «καλός» για να του το… αναγνωρίζουν. Τέλος πάντων… βαριά η «αμπελοφιλοσοφική». Πάμε σε κάτι πιο πεζό…
Ο δήμος είναι σε θέση «αδυναμίας» και «αναρμόδιος» για τα ανωτέρω; Δείτε τι έγινε με τις παραλίες και τι πάει να γίνει με το νερό. Αν περνούσαν όλα στους δήμους, εξουσία και αρμοδιότητες, και πόροι και προσωπικό, τι θα γινόταν; Θα υπήρχε η «ικανότητα» διαχείρισης και προγραμματισμού; Νομίζουμε… ναι! Αποδεικτικός ισχυρισμός… αμφιβόλου επαλήθευσης.
Αν στη θέση των τριακοσίων (όχι του Λεωνίδα) είχαμε τους τριακόσιους δημάρχους δεν θα ’ταν καλύτερα;
Μεγάλος κίνδυνος, ο οποίος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να επαληθευτεί, είναι η επιρροή των «φωνασκούντων» δημοτών και η ψηφοθηρική τάση των αιρετών.
Έτσι κι αλλιώς σε λίγο μπορεί να ισχύει (αν δεν ισχύει ήδη) ο απαισιόδοξος «λόγος» του Δημάδη… «Τὰ τῆς πόλεως ναυάγια διοικεῖν».
