Σ’ αυτόν τον τόπο ο Θεός έριξε χρυσάφι και εμείς το πήραμε και τον ρίξαμε στο μαγκάλι για κάρβουνο. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να παρομοιάσει κάποιος/α την κατάσταση, με τα όσα βλέπουμε στο νησί.
Ας πάμε και στην ουσία, και μην στεκόμαστε για το πόσο «ουάου» τόπος είμαστε ούτε να «παραμυθιαζόμαστε» από δημοσιεύματα για το «πρώτο νησί στο κόσμο» κι άλλες παρόμοιες προωθητικές διαφημιστικές ενέργειες κυρίως ταξιδιωτικών γραφείων που συνεργάζονται με ταξιδιωτικά ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Υπάρχουν κι άλλο τόποι στη χώρα μας για παραθερισμό σ’ ένα συνεχώς ανταγωνιζόμενο περιβάλλον για την προσέλκυση τουριστών.
Θα αναφέρω π.χ. ότι η Πελοπόννησος αποτελεί εδώ και πάνω από 10 χρόνια έναν δημοφιλή τόπο παραθερισμού για τους Έλληνες στις διακοπές τους φτάνοντας το 2025 τους 828.000 επισκέπτες ενώ οι διανυκτερεύσεις έφτασαν τις 7 έως 10 ημέρες για παραθεριστές που επιλέγουν παραθαλάσσια χωριά σε Μεσσηνία, Λακωνία, Αργολίδα. Φυσικά, ένας από τους κύριους λόγους που η Πελοπόννησος μπήκε στον τουριστικό χάρτη μπορεί είναι ο μικρός προϋπολογισμός μία τυπικής τετραμελούς οικογένειας για τη μετακίνησή της με το αυτοκίνητο, αφού με 50 ευρώ καύσιμα μπορείς από την Αθήνα να πας σε οποιοδήποτε μέρος του Μοριά, έναντι περίπου 300 ευρώ προς Πάρο, αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος.
Είναι σαφές βέβαια ότι το μεγάλο πρόβλημα ξεκινάει για τις Κυκλάδες από τα μεταφορικά που χρειάζεται κάποιος/α για να έρθει. Κι όταν έρθει –αναγκαστικά λόγω μεταφορικών- μειώνει τις ημέρες παραμονής του.
Σημειώνουμε ακόμη, ότι ο παραθεριστής των περασμένων δεκαετιών δεν είχε «τουριστική παιδεία». Τώρα έχει, όπως έχει και συγκρίσιμα μεγέθη. Ακόμα, να μην κάνουμε βέβαια θέμα για τις τιμές δωματίων και ξενοδοχείων, ούτε συγκρίσεις. Δε μας συμφέρει… Άρα τι μένει για να συναγωνιστούμε τους οδικούς τόπους που πλέον προτιμούν ολοένα και περισσότεροι παραθεριστές. Προφανώς το τοπίο και το σέρβις.
Πόσο σίγουροι είμαστε όμως ότι σ’ αυτά τα δύο μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί; Αν πεις στους Μανιάτες ότι εμείς προσφέρουμε το απαράμιλλο Κυκλαδίτικο τοπίο, θα σου απαντήσουν ότι εκείνοι έχουν την απαράμιλλη ομορφιά των εκατοντάδων Πύργων. Αν πεις στους Ναυπλιώτες ότι εμείς έχουμε τους παραδοσιακούς οικισμούς, θα σου απαντήσουν ότι εκείνοι έχουν το Μπούρτζι, και το μισό Ναύπλιο σαν παραδοσιακό οικισμό. Αν πεις στους Ηλείους ότι εμείς έχουμε τις ωραιότερες παραλίες, θα σου απαντήσουν ότι εκείνοι έχουν την παραλία της Ζαχάρως που είναι περίπου σ’ ευθεία γραμμή –μέσα στο πράσινο- 80 χλμ.
Κι όμως, βαθιά μέσα μας, εμείς ξέρουμε ότι έχουμε πολύ ωραιότερα μέρη. Γιατί τότε δεν το υπερασπιζόμαστε; Γιατί ακριβώς βαθιά μέσα μας, ξέρουμε ότι καταστρέφουμε συστηματικά το περιβάλλον που ζούμε.
Αφήσαμε το «χρώμα» μας να μεταβληθεί σε φούξια καρέκλες, τρικολόρ ανορθόγραφες πινακίδες σε κάθε γωνιά, πορτοκαλί τέντες, πλαστικά με τον τόνο σε κάθε σπιθαμή εδάφους, αναρχία στο κυκλοφοριακό, και τιμολογιακή ασυδοσία στο φουλ της σεζόν. Κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα ή κάνω λάθος;
Οι αρχές του τόπου κάνουν προσπάθειες –αληθώς- για την τόνωση του τουρισμού. Οι εκθέσεις που έλαβαν μέρος στο εξωτερικό και οι ενέργειές τους αποδίδουν. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν λίγο παραπάνω. Χρυσός υπάρχει ακόμα στην Πάρο. Μην τον χρησιμοποιούμε για κάρβουνο.
Δ.Μ.Μ.
