Αγαπημένοι και πολύτιμοι φίλοι μου, πες 12, πες 30 χρονώ. Σάς έχω στην καρδιά μου και θα ‘θελα να σας πω ότι δεν γεννήθηκα στα 79 που είμαι τώρα. Κάποτε ήμουν ακριβώς όπως εσείς, και πέρασα τα ίδια και πιο μεγάλα ίσως βάσανα. Μοναξιά, έλλειψη κατανόησης, πογοητεύσεις , εγκαταλείψεις ,ασυνεννοησία, προδοσίες , ανασφάλεια, παραλογισμός, και άγονες υποχρεώσεις.
Αγώνας κι αγωνίες και γύρω σκοτάδι.
Ούτε όμορφη σαν τίς σιδερωμένες της τηλεόρασης, ούτε έξυπνη σαν αυτούς τίς NASA, ούτε διαβαστερή σαν εκείνους πού τούς παίρνει το Χάρβαρντ για να τούς κάνει επιφανείς , και συχνά ειδικευμένους πολιτικούς δίχως άλλες αναζητήσεις.
Ξεκίνησα λοιπόν, να διαβάζω μες στη μοναξιά μου, ότι έπεφτε στα χέρια μου, να ξεκαθαρίζω να λύνω απορίες, να διαλύω παρανοήσεις και μόνο λίγο χρόνο έδινα για τα βιβλία τού σχολείου και τους ταλαίπωρους και συχνά κατευθυνόμενους από άνωθεν επιβολές δασκάλους.
Ίσα ίσα για να τελειώσω και να μην έχω ανάγκη κι αυτά κι εκείνους.
Όσοι συνομήλικοι μου διάβαζαν για να πετύχουν και να γίνουν μηχανικοί, δικηγόροι, γιατροί και ότι άλλο ενθαρρύνει δίχως αντίκρισμα τίς πιο πολλές φορές η κοινωνία, και για να τους εγκρίνουν εκείνοι που οι ίδιοι δεν ενέκριναν ,μου φαίνονταν με τον καιρό ανιαροί και ανούσιοι.
Τίποτα απ’ όσα είχα διαβάσει δεν ήξεραν, και τον τρόπο να τούς συγκινεί η τέχνη αγνοούσαν οι περισσότεροι .
Δεν τους έμενε καιρός για αυτά.
Έπρεπε να περάσουν εξετάσεις και να ξεπεράσουν ανθρώπους. Κι ίσως κατάφερναν να μπουν και σε ένα σύστημα που θα τους έκανε απάνθρωπους.!!
Δεν ήθελα και δεν μπορούσα να γίνω έτσι, θα διάβαζα για μένα και για την καλυτέρευση τού εαυτού μου και θα δούλευα όπου με έταζαν οι κλίσεις και οι δυνάμεις μου.
Σιγά σιγά τα σκοτάδια διαλύθηκαν και γύρο μου έλαμψαν φώτα, δεν έφταιγα σε τίποτα. Σ’ έναν κόσμο, μια χώρα, κι ένα κοινωνικό σύστημα που με ήθελε μοναχικό καταναλωτικό κι αμόρφωτο άνθρωπο, που τρέχει να παραβγεί άλογα εκπαιδευμένα στο τρεχαλητό . Εγώ τέτοια παιχνίδια δεν θα έπαιζα . Σ’ έναν κόσμο που έκανε αυτόχειρες τους ποιητές, τέτοια χατίρια δεν θα ‘κανα.
Αν είχε αντέξει ο Μαγιακόφσκι, ίσως το φως του θα ‘φτανε να φωτίσει ένα μέλλον που ονειρεύτηκε και που δεν έστερξε ακόμα
ν’ άρθει
Αν είχε Την δύναμη να ζήσει ο Καρυωτάκης ίσως το παρόν εκείνο που τον τυράννησε να το πολεμούσε και να νικούσε.
Ο ένας δεν σπούδασε, ο άλλος τελείωσε μία δύσκολη σχολή και οι δύο δεν επέμειναν αρκετά ενάντια σε ότι μίσησαν, επειδή οι αυτόχειρες σκοτώνοντας τον εαυτό τους νομίζουν πως σκοτώνουν τη φρίκη του κόσμου, που όμως συνεχίζει απτόητος να υπάρχει και να σαπίζει ότι είναι καθαρό , ζωντανό και φωτεινό.
Είπα τότε. Θα δώσω νόημα στην υπέροχη σύμπτωση τη μοναδική κι ανεπανάληπτη να γεννηθώ, ακόμα κι αν δεν έχει .
Κι έτσι δούλεψα, σε όχι και τόσο σπουδαία δουλειά, πού για μένα φρόντισα να την κάνω σπουδαία και για τους άλλους όσο μπορούσα ωφέλιμη.
Μεγάλα πράγματα, ευτυχώς δεν πέτυχα και δεν έγινα “πετυχημένη”. Πέρα από μερικά τίμια και ταπεινά, και προπαντός ότι έχω φίλους, πολύ νεότερους μου, τους περισσότερους ευαίσθητους που τους συλλογίζομαι και τους αγαπώ σαν τα παιδιά μου..
Σάς αγαπώ επειδή ζω. Αν είχα παραιτηθεί από το θαύμα που λέγεται ζωή κι αγώνας για ζωή ,δεν θα είχα προλάβει να κατανοήσω ούτε εμένα, ούτε εσάς κι αυτό θα ήταν η μόνη πραγματική ήττα.
Μοσχούλα Κοντοσταύλου
Συμμετέχουσα στην επιτροπή συνταξιούχων .
