Με αφορμή τις εικόνες που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες ημέρες από την Πάρο, με εργαζόμενο να σερβίρει μέσα στη θάλασσα, αξίζει να σταθούμε όχι στο ίδιο το «viral» στιγμιότυπο, αλλά σε όσα αυτό αποκαλύπτει για το σημερινό μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης. Είναι αυτό που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την βιτρίνα του “τουριστικού θαύματος”!
Οι εικόνες εργαζομένων να μετατρέπονται σε μέρος του «θεάματος» για την προβολή μιας τουριστικής εμπειρίας δεν είναι ούτε τυχαίες ούτεμεμονωμένες.
Είναι μέρος της πραγματικότητας που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι στον Τουρισμό και την Εστίαση: εντατικοποίηση, ελαστικά ωράρια, παροχή εργασίας για όσο, όταν κι όπως επιθυμεί ο εργοδότης, ελλείψεις προσωπικού,απλήρωτες υπερωρίες, δώδεκα ώρα χωρίς ρεπό, εργασιακή ανασφάλεια, απολύσεις και συνεχής πίεση να προσφέρουν ολοένα περισσότερα, ώστε να αυξάνονται η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Αυτή είναι άλλη όψη του τουριστικού «θαύματος» που διαφημίζεται κάθε χρόνο. Όσο ο Τουρισμός αντιμετωπίζεται ως μέσο μεγιστοποίησης του κέρδους, τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στα ρεκόρ αφίξεων καικερδών από τη μία και στις συνθήκες ζωής και δουλειάς των εργαζομένων από την άλλη. Αυτοί είναι οι δυο κόσμοι που, όχι μόνο δεν μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, αλλά συγκρούονται, γιατί η ανάπτυξη του ενός στηρίζεται στην εκμετάλλευση του άλλου.
Το αστικό κράτος με τις κυβερνήσεις του διαδοχικά, σταθερά στο πλευρό των επιχειρηματικών ομίλων, έχει διαμορφώσει μια εργατική νομοθεσία κομμένη και ραμμένη στα κέρδη τους και σε συνδυασμό με την υποστελέχωση ως ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών δίνει αέρα στα πανιά της έντασης της εκμετάλλευσης. Κι η όρεξη τους δεν σταματά… η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ μεταξύ άλλων προτείνει απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων χωρίς εμπόδια, περιορισμούς κι αποζημιώσεις
Γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη αξία η συζήτηση που ανοίγει με το τετρασέλιδο του ΚΚΕ για τον Τουρισμό. Αναδεικνύει ότι το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένα περιστατικό προκαλεί εντύπωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά ποια πολιτική γεννά τέτοιες εικόνες και γιατί αυτέςεπαναλαμβάνονται κάθετουριστική περίοδο.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι «ατραξιόν». Είναι αυτοί που παράγουν όλον τον πλούτο του τουρισμού και δικαιούνται σταθερή εργασία, αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινα ωράρια και ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειάς τους.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «τι είδους Τουρισμό θέλουμε», αλλά τι εξυπηρετεί ο Τουρισμός: Τα κέρδη των λίγων ή τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων σε δουλειά και ξεκούραση;
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας
ΤΟΜΕΑΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΝΟΤΙΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
