Σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας, οικονομικών πιέσεων και πολεμικών συγκρούσεων, η λέξη «σταθερότητα» επαναλαμβάνεται διαρκώς από κυβερνήσεις, ευρωπαϊκούς θεσμούς, διεθνείς οργανισμούς και πολιτικά κόμματα.
Παρουσιάζεται ως αναγκαία προϋπόθεση για την ομαλότητα και την πρόοδο. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: σταθερότητα για ποιον και με ποιο κόστος;
Για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, η σταθερότητα σημαίνει διασφάλιση κερδών, στήριξη των επενδύσεων και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Στην πράξη, όμως, για τους εργαζόμενους και τα νοικοκυριά μεταφράζεται σε ακρίβεια, εργασιακή ανασφάλεια, περικοπές και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Η «σταθερότητα» των εφοπλιστικών κερδών χτίζεται πάνω στις ζωές των ναυτεργατών, που παίζονται «κορώνα – γράμματα» στα πεδία των πολεμικών συγκρούσεων, αλλά και πάνω στα πανάκριβα ναύλα στις μεταφορές προϊόντων και στην ακτοπλοΐα, τα οποία επιβαρύνουν τελικά τον λαό.
Η «σταθερότητα» των ενεργειακών ομίλων μεταφράζεται σε ενεργειακή φτώχεια για τα νοικοκυριά, σε πανάκριβες μορφές «πράσινης» ενέργειας, αλλά και σε επικίνδυνες γεωπολιτικές διευθετήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που δημιουργούν νέες εστίες έντασης.
Για τους βιομηχάνους και τους κατασκευαστικούς ομίλους, η «σταθερότητα» εξασφαλίζεται μέσα από τη διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια – λάστιχο και τη μείωση του κόστους, που συχνά οδηγεί σε εργατικά «ατυχήματα» και εργοδοτικά εγκλήματα.
Για τους τραπεζίτες, σημαίνει φορολογική ασυλία στα τεράστια κέρδη τους, την ώρα που ο λαός σηκώνει τα βάρη, αλλά και πλειστηριασμούς κατοικιών και περιουσιών που βγαίνουν στο «σφυρί».
Για το αντιλαϊκό κράτος, «σταθερότητα» σημαίνουν οι συνεχείς περικοπές στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της χρηματοδότησης των πολεμικών δαπανών. Σημαίνει επίσης η έκθεση του λαού σε κάθε είδους κινδύνους, αφού η προστασία της ανθρώπινης ζωής θεωρείται «κόστος». Είναι τα σχολεία που καταρρέουν και τα νοσοκομεία που λειτουργούν με όρους επιχείρησης.
Την ίδια στιγμή, η επίκληση της «γεωπολιτικής αναβάθμισης» οδηγεί στη μετατροπή της χώρας σε πεδίο στρατιωτικών σχεδιασμών. Πολεμικά drones περιπολούν στις θάλασσες, στρατιωτικές βάσεις μετατρέπονται σε πιθανούς στόχους και πύραυλοι ή μαχητικά αεροσκάφη μετακινούνται ανάλογα με τις εκάστοτε ΝΑΤΟϊκές προτεραιότητες — όλα στο όνομα της «σταθερότητας» της συμμαχίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, συγκλίνουν στην ανάγκη διατήρησης της λεγόμενης «κυβερνησιμότητας». Το βασικό ζητούμενο παραμένει η διαχείριση ενός συστήματος που υπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι αλλαγές προσώπων, οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί και οι διακηρύξεις περί «αποκατάστασης της εμπιστοσύνης» δεν αλλάζουν την ουσία της πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, οι δημόσιες υπηρεσίες υποβαθμίζονται και η κοινωνία καλείται διαρκώς να προσαρμοστεί σε νέες θυσίες στο όνομα της σταθερότητας και της ανάπτυξης.
Η πραγματική απάντηση για τον λαό δεν μπορεί να βρίσκεται στην παθητική αποδοχή αυτής της κατάστασης. Βρίσκεται στη συλλογική διεκδίκηση, στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στη διεκδίκηση πολιτικών που θα βάζουν στο επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη. Να έχουμε την ζωή που μας αξίζει το 2026 με την τεράστια τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη. Γιατί χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, εργασιακή ασφάλεια και ειρήνη, καμία «σταθερότητα» δεν μπορεί να αφορά πραγματικά την κοινωνία.
