Την περασμένη Κυριακή γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας και σήμερα Παρασκευή 15/5/2026 γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Οικογένειας.
Είναι ίδια η οικογένεια σήμερα με πριν 40 – 50 χρόνια; Όχι, ο θεσμός αλλάζει, εξελίσσεται, παίρνει νέες μορφές. Κι αυτό συμβαίνει κι εδώ στην Πάρο, όπου τα διαζύγια αυξάνονται, όπως σε όλη την Ελλάδα. Οι δυσκολίες είναι προφανείς.
Παλαιότερα, ο άνθρωπος, που παντρευόταν, ήξερε πως Θεού θέλοντος, καιρού επιτρέποντος θα μείνει με τον/την σύζυγο μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Σήμερα φαντάζει ουτοπία, αν θα αντέξει ο πρώτος γάμος. Οι εξοντωτικοί ρυθμοί εργασίας, οι διαφορές αντιλήψεων και νοοτροπίας, τα οικονομικά προβλήματα, η έλλειψη επικοινωνίας έχουν δημιουργήσει κρίση στον θεσμό του γάμου και τα διαζύγια συχνά είναι μονόδρομος.
Η νέα νομοθεσία για τη συνεπιμέλεια, η οποία υποτίθεται πήγε να φτιάξει τα δεδομένα για τους μπαμπάδες, με βάση και μία σχετική κοινοτική οδηγία, προκάλεσε τόσες παρενέργειες, που δημιούργησε χάος. Πρόκειται για τον λεγόμενο νόμο Τσιάρα 4800/2021, που θεσμοθέτησε την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών από τους δύο γονείς μετά το διαζύγιο.
Στα νησιά, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, ιδίως, αν ο ένας γονιός λ.χ. δεν είναι νησιώτης και μετά τον γάμο θέλει να φύγει. Το πρόβλημα γιγαντώνεται, όταν ένας από τους δυο γονείς προέρχεται από το εξωτερικό και θέλει να πάρει μαζί του και τα παιδιά. Αντί να υπάρξει μέριμνα για το θέμα της διατροφής, που δημιουργεί απόσταση στο διαζευγμένο ζευγάρι, ο νόμος δημιούργησε νέες εστίες ώστε οι γονείς να μαλλιοτραβιούνται.
Παιδιά – μπαλάκια, που πηγαινοέρχονται 50% – 50% από το σπίτι του ενός γονιού στην κατοικία του άλλου. Το «ίση ώρα και με τους δυο γονείς» είναι απλά αποτέλεσμα μίας εγωιστικής πρακτικής και μίας νομικής αυθαιρεσίας, η οποία καταδικάζει τα παιδιά σ’ έναν ατελείωτο μαραθώνιο, χωρίς σταθερή βάση σπιτιού, με μόνο στόχο να ευαρεστηθούν και οι δυο γονεϊκές πλευρές.
Μετά τον νόμο 4800/2021, ο ένας γονιός, που είχε μέχρι πρότινος την επιμέλεια ουσιαστικά τρέχει πίσω από μία υπογραφή του άλλου γονιού, για οτιδήποτε, ακόμη και για το πιο απλό πράγμα. Αν, μάλιστα, δεν μένουν στο ίδιο νησί οι γονείς κάθε τρις και λίγο θα πρέπει από την εκδρομή μέχρι την εγγραφή στο σχολείο να συνυπογράφουν.
Πρόκειται για έναν προβληματικό νόμο, ο οποίος βάζει τα παιδιά να είναι έρμαια στη βούληση των μεγάλων. Δεν λαμβάνει υπόψη τις δικές τους ανάγκες, αν θέλουν να πάνε να παίξουν σ’ έναν φίλο τους, αν προτιμούν ένα παιδικό πάρτι, αν θέλουν να αράξουν στο σπίτι του ενός γονιού ή των παππούδων, αν απλά κουράστηκαν από το συνεχές πήγαινε – έλα. Επιπλέον, δεν λαμβάνει υπόψη τους και το πραγματικό συμφέρον των παιδιών στις διακοπές, που μπορεί να θέλουν να καθίσουν παραπάνω μέρες με τον έναν γονιό ή με τους παππούδες γιατί απλά περνούν καλά! Καταλάβαμε τι έχει γίνει ή όχι ακόμη;
