«Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Είναι η φράση είναι οι λέξεις που άφησε ένα από τα κορίτσια, που έθεσαν τέρμα στην ζωή της πηδώντας από τον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Μας έχει συγκλονίσει αυτή η είδηση και πρέπει να ψάξουμε να δούμε τι κρύβει αυτή η πράξη.
«Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα» Η συνταρακτική κραυγή των δύο δεκαεφτάχρονων μαθητριών δεν είναι μια ακόμα είδηση. Δεν είναι ούτε μια κακή στιγμή, ούτε μεμονωμένη και ατομική αδυναμία, όπως προσπαθούν να μας το παρουσιάσουν.
Αυτός ο κόσμος που δεν χωράει τις αγωνίες, τα όνειρα, την ομορφιά και τα νιάτα της συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων, έχει όνομα και επώνυμο.
Και ας κάνουν ότι ψάχνουν να το βρουν οι διάφοροι «αρμόδιοι» ή ειδικοί στα πρωινάδικα και στα διάφορα πάνελ της τηλεόρασης. Είναι ο σάπιος κόσμος της εκμετάλλευσης και του κέρδους, των πολέμων και των στρατιωτικών επεμβάσεων.
Ο κόσμος του σχολείου που εξοντώνει αντί να μορφώνει.
Σ’ αυτόν τον κόσμο δεκαεφτάχρονα παιδιά αναρωτιούνται αν μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, επειδή ο κόσμος της εργασίας – σκλαβιάς τους φαίνεται μαύρος. Δεν θα ξεχάσω τα πρώτα βήματα που έκανε η κόρη μου εδώ στην Πάρο επιχειρηματικά με μια πολύ καλή δουλειά, όταν μου είπε «Βρε μπαμπά, όσο πιο πολύ δουλεύουμε τόσο πιο πολλά χρωστάμε». Με ποιο όραμα θα συνεχίσει ένα παιδί να βλέπει με αισιοδοξία τον κόσμο.
Ο κόσμος που με κυνισμό αποκαλεί παράπλευρες απώλειες τους χιλιάδες δολοφονημένους συνομήλικούς τους στην Παλαιστίνη και τις 170 σκοτωμένες μαθήτριες στο Ιράν. Ο κόσμος που καλλιεργεί την κουλτούρα των φέρετρων που μας λένε τα κυβερνητικά στελέχη. Ο κόσμος που ζητάει θυσίες στους πολέμους από τα νέα παιδιά θυσίες. «Για του αφέντη Το φαΐ» που λέει και το τραγούδι.
Ο κόσμος των σάπιων αξιών του ανταγωνισμού και του πάτα επί πτωμάτων, αν θες να προκόψεις. Ο κόσμος του δικαίου του ισχυρού της λογικής που ζούμε το τελευταίο διάστημα.
Ο κόσμος του «ρεαλισμού» και της υποταγής. Των ατομικών λύσεων και των άδειων κάλπικων πρότυπων. Του ρατσισμού και της ανισοτιμίας.
Της ναρκοκουλτούρας και του τζόγου. Της καταστολής και της τρομοκράτησης όποιου πάει να σηκώσει το κεφάλι.
Ο κόσμος που κουνάει το δάχτυλο της ατομικής ευθύνης για τα αδιέξοδα που φορτώνει ο ίδιος στις πλάτες των παιδιών και των οικογενειών τους. Που του ζητάει να αναλάβουν την ευθύνη για όσα το κράτος του στερεί. Για τον εκπαιδευτικό και τον ψυχολόγο που δεν υπάρχει στο σχολείο. Για τον νοσηλευτή που δεν υπάρχει στο νοσοκομείο. Για το γηροκομείο που γενικώς δεν υπάρχει.
Ο κόσμος της υποκρισίας, της απάτης που αναζητά μια κάπως υποφερτή ζωή μέσα στα ανυπόφορα αδιέξοδα του συστήματος για λίγο «ανθρώπινη» βαρβαρότητα.
Θα πρέπει λοιπόν να πάψουν οι διάφοροι «ειδικοί» με τις αναλύσεις τους που ρίχνουν το ανάθεμα στην οικογένεια που δεν πρόλαβε, στη γειτονιά που δεν άκουσε, στο σχολείο που δεν κατάλαβε.
